Historia Mody
Bielizna termoaktywna
W bieliźnie termoaktywnej możliwość odparowania wilgoci jest możliwa dzięki różnicy temperatur na powierzchni ciała a powierzchni otoczenia. Ponadto ze względu na to, ze taka bielizna szybciej odparowuje wilgoć niż ją pochłania pozostaje cały czas sucha. Taką bieliznę można podzielić ze względu na komfort cieplny. Im lepszy komfort, tym bielizna jest grubsza i słabiej odprowadza wilgoć z powierzchni skóry. Ze względu na komfort cieplny bieliznę termoaktywną dzielimy na: bieliznę cienką, bieliznę średnią oraz bieliznę grubą. Bielizna cienka nie zapewnia właściwie żadnego komfortu cieplnego, ale bardzo dobrze odprowadza wilgoć i tym samym jest zalecana przy intensywnych wysiłkach fizycznych. Bielizna średnia zapewnia umiarkowany komfort cieplny, ale jednocześnie również umiarkowanie odprowadza wilgoć. Natomiast bielizna gruba zapewnia dość duży komfort cieplny, ale słabo odprowadza wilgoć. Taka bielizna jest w szczególności stosowana w przypadku, gdy dana sytuacja wymaga pozostania w nieruchomej pozycji długi czas. Z tego typu bielizny szyje się na przykład specjalistyczne, wysokogórskie oraz jednoczęściowe piżamy. Niektóre typy bielizny termoaktywnej zapewniają także niewielką ochronę przed wiatrem oraz ochronę przeciwbakteryjną. Do produkcji bielizny termoaktywnej używa się zazwyczaj następujące tkaniny: rhovylon, rhovyl'as, coolmax, theromlite, polartec oraz wiele innych. Bieliznę taką stosuje się bezpośrednio na ciało. Łączy się ją często z bluzami, które są wykonane z polartecu.
Podobne artykuły
Smoking
Marynarka wchodząca w skład smokingu powinna posiadać gładkie, atłasowe lub jedwabne klapki. Może także zamiast tego posiadał szalowy kołnierz. W krajach, gdzie panuje klimat tropikalny lub na statkach marynarka od smokingu może mieć kolor biały albo kolor ecru. Klapki mogą być wyłożone białym atłasem, ale spodnie obowiązkowo muszą być czarne. Do typowego smokingu ponadto nosi się gładkie buty w kolorze czarnym, czarne skarpetki, czarne spinki do mankietów, zegarek na czarnym pasku oraz białą chusteczkę w kieszonce. Kolejnym męskim strojem jest żupan. Jest to staropolska szata, która posiadała wygląd długiej sukni z rękawami. Żupan zapinany był na rząd niewielkich guziczków, haftek albo szamerowana. Szata ta była dłuższa od kontusza i była wykonywana w żywych kolorach oraz z drogiego materiału. W środkowej Europie ten strój wszedł już w użycie w XI wieku. Nosili go urzędnicy królewscy. W Polsce używany był od XVI do XIX wieku i był noszony przez szlachtę. Żupan ponadto,...
Żupan
Zamożna szlachta nosiła aksamitne albo jedwabne albo brokatowe żupany, natomiast szlachta uboga nosiła żupany wykonane z białego lnu podczas pory letniej oraz żupany wykonane z szarej albo brązowej wełny podczas pory zimowej. Mieszczanie natomiast nosili żupany, które wykonane były z łyka konopnego. Do uzupełnienia tego stroju noszono również szeroki oraz długi pas, który wykonany był z wzorzystego jedwabiu. Pasem tym opasywano się kilkakrotnie. Żakiet jest natomiast oficjalnym, eleganckim oraz dziennym strojem męskim. Żakiet składa się z następujących elementów: z szaro-czarnej marynarki, która posiada długie poły, które też sięgają z tyłu do kolan oraz ze sztuczkowych spodni. W zależności od tego jaka była okazja pod marynarką noszono albo jasnoszarą albo czarną kamizelkę. Do uzupełnienia całości niezbędna jest tutaj biała koszula, popielaty lub czarno-szary krawat, gładkie oraz czarne buty, które nie mogą być lakierowane, czarne lub czarno-szare skarpetki oraz biała chusteczka batystowa znajdująca się w kieszonce. Żakiet jest strojem zakładanym podczas...
Świtka
Świtka jest strojem inaczej zwanym siermięgą, który to stanowi wierzchnią odzież wieśniaczą. Strój ten także nosiła zagonowa szlachta. Strój ten jest wykonany z grubego materiału i posiada długie rękawy. Strój ten długością sięga do kolan albo połowy ud. Ponadto strój ten był oznaką biedy oraz prostoty. Wołoszka natomiast jest ubiorem wojskowym inaczej zwanym krakuską. Był to strój długi do kolan. Był wcięty. Posiadał kieszonki na obu piersiach, które przeznaczone były na ładunki. Kieszonki te miały postać tulejek i było ich około od pięciu wzwyż. Wams z kolei jest rodzajem kaftana wykonanego z atłasu. Strój ten nosili mężczyźni od połowy XVI wieku do XVII wieku. Był to strój modny głównie w Hiszpanii oraz w Niemczech. Strój ten ponadto był usztywniony oraz podwatowany. Strój zdobiły nacinania, hafty oraz pasmanteria. Ubiór ten był także obcisły, a naprzodzie był wydłużony na szpic. Posiadał także krótką baskinię. Kolejnym męskim ubiorem jest tużorek. Jest to pewien...
Tużurek
Tużurek był rodzajem surduta, który noszono na co dzień. Strój ten wszedł w użycie w latach czterdziestych XIX wieku. Tużurek noszono razem ze spodniami oraz kamizelką. Wszystkie elementy stroju musiały być wykonane z takiej samej tkaniny. Strój ten wykonywany był zazwyczaj z wełny. Do całości pasował także filcowy melonik. Tużurek w kolorze czarnym zakładali lekarze, którzy udawali się z wizytą do chorych. Ciekawostką jest to, ze strój ten był ulubionym strojem Stanisława Wyspiańskiego. W skład całego ubioru człowieka wchodzi wiele elementów odzieżowych. Obecnie podstawowym takim elementem jest bielizna. Bielizna w czasach historycznych wykonywana biała z białej tkaniny, obecnie bielizna wykonywana jest z kolorowych tkanin. Termin bielizna nie tylko tyczy się samego ubioru, dlatego też bieliznę dzielimy na trzy grupy: Są to: bielizna osobista, bielizna pościelowa oraz bielizna stołowa. Bielizna stołowa zawiera w swoim terminie wszystkie przedmioty, które służą do nakrycia stołu jadalnego, czyli jest to na pewno obrus, serwetka, molton,...